Acıyı Ayakta Tüketiyoruz

20 kahraman askerimizi kaybettik.Görevlerinin başında,bir kargo uçağında...Ama ne tuhaf ki;biz bu acıyı bile ayakta,göz kırpmadan tüketir olduk.haberi okuyor,bir kaç satır paylaşım yapıyor,sonra hayatımıza dönüyoruz. Artık ölüm haberleri,birer sayı gibi akıp gidiyor;kahramanlarımızın isimleri,hayat hikayeleri,ardında bıraktıkları sevdikleri sadece birer detay haline geldi.Sosyal medya,hızlı haber akışı derken,acı bile tüketim nesnesi oldu.Şehitlerimizin fedakârlığı,biz farkında olmasak da,bir reklam panosundaki mesaj gibi geçiyor gözümüzün önünden.Toplum olarak hızın,gözden kaçırmanın,tüketmenin esiri olduk.Gözyaşlarımızı bile ayakta aceleyle akıtıyoruz;anlamını derinlemesine hissetmeden,unutarak...Halbuki her kayıp bir insan,bir aile,bir gelecek demek.Acıyı ayakta tüketmek,sadece saygısızlık değil,insanlığımızın sessiz çöküşüdür.Kahramanlarımızı hatırlamak;sessizce, saygıyla,yitirilenin değerini hissederek yas tutmak gerekiyor.Yoksa bir gün,sadece haberlerimizden ibaret bir toplum oluruz;kaybettiklerimizi,unutulan isimler arasında arar hale geliriz.